लघुकथा-(मुर्खको मेला)सुरेशकुमार पाण्डे

सुरेशकुमार पाण्डे: ” डाइमण्ड – सिहँ जिन्दावाद! ,डाइमण्ड बाबु अँघी बढ- हामी तिम्रो साथ छौँ।”- ठुलो जल्सा देखेर मङ्गल ठिङ्ग उभियो।जुलुस सडक पारगर्न करिब आधा घण्टा लाग्यो।बजार सडक ठप्प भयो।
“डाइमण्ड नेतालाई फूलमालाले र अविरले लाधेका थिए।

“उफ ! यो देशमा के-के हुँदै छ। भ्रष्टाचार, तस्कर अनि कालो बजारी गर्ने अपराधीको पक्षमा यत्रो जनमानस्।”-स्युई सुस्केरा हाल्दै मङ्गलसिहँले भन्यो। भ्रष्टाचार गर्ने अपराध गर्ने लुटेराहरू सँग ठुलो धन रासी हुन्छ।त्यसैको बलमा उनिहरू यस्तो क्रार्यक्रम गर्न वा सफल पार्न सक्छन्।
नपताए सोधौं त एकजनालाई कति धन दिएका छन् थाहा हुन्छ।” – जागेस्वरले भन्यो।

हेर ऊ भुपाराम अँस्तिको दिन अर्कै पार्टीको जुलुसमा थियो आज यसकोमा छ।किन यस्तो अराजक प्रकारको व्यवहार बन्यो यी जनताहरूको ? यो जुलुस हो की मुर्खको मेला? “- मङ्गलसिहँ फतफतायो।ए भुपे! यता आउत”- मङ्गलले जुलुसमा लुरूलुरू हिंडिरहेको भुपारामलाई बोलायो।” नमस्कार गुरू! भुपाराम डराई डराई नजिक गयो।” कस्को गुरू ,को गुरू? खालास अहिले; कहिले कस्को जुलुसमा पुग्छ -कहिले कस्कोमा।”- मङ्गल रिसाएको अभिनय गर्छ।”

“के गरौँ भन्नु त सर? न खेत बारी छ न रोजगार छ। न कतै विदेश जाने क्षमता छ।यस्तै गरेर गुजारा चलाएका छौँ सर।यिनै पार्टीहरूको पनि त के भर हुन्छ। आज एउटालाई भोट माग्छन् भोली आर्कालाई। होइन र सर?”-भुपारामले परिस्थिती सुनाउँदै जागेश्वरतिर आसाको दृषष्टी घुमायो।”देख्यौ? मुर्खको मेला?”- मङ्गलसिहँ तिर हेर्दै जागेस्वरले भन्यो।