लघुकथा :-(होलीको रङ्ग) सुरेशकुमार पाण्डे

सुरेशकुमार पाण्डे/ “होलीको पर्व पनि एउटा आफु जस्तै साथि भाईहरू सँग भेटघाट र रमाइलो गर्ने माध्याम हो।धेरै वर्ष भयो सँगै हुर्के बढेका सहपाठिहरू सँग भेट घाट नै हुँन सकेको छैन। तिमी घरमा पर्खेर बस म एकछिन मै आउँछु।साथिहरू सँग होली खेलेर। म आएर घरमा होली खेलौँला।”- विनिराम रङ्गको केही पोका आफ्नो कुर्ताको खोल्टीमा राख्दै घरबाट वाइक लिएर सुँइकियो।”कहिल्यै न आउँने विनिराम आज होली खेल्न ?”- फेरा घरकी आँमा अचम्मै पर्दै भनिन्।”आमा ढोग गरें। “- विनिरामले खुट्टा छुन खोज्यो। बाबु अहिले हाम्रो होली छैन क्यारे।”-उनि निरास हुँदै भनिन्।

“माथिल्ला घरे कान्छा अचेल कता छन् आमा?”-विनिरामले सोध्यो। ” जोखराज त हाम्रो कान्छो सँग अमेरिका गयो।”-उन्ले भनिन्। “अनि दिनु र पल्ला घरे शङ्कर त घरै होलान नी होइन आमा? “विनिरामले सोध्यो।
“उनिहरू पनि छैनन् घरमा शङ्कर त जापानमा परिवार सहित उतै बस्छ। दिनु असटेरलिया गएको भन्छन्।आमा बितेको वेलामा पनि छुट्टि पाएन र आउँन सकिन दिनु। काज कृर्यपनि हाम्रै छोराहरूले गरे।” आमा निरास हुँदै भनिन्। अनि बाबु कहिले आएका हौ नी तिमी?”- आमाले विनिरामलाई सोधिन।”पाँच दिन भयो आमा म आएको पनि।”-विनिरामले सटिकमा भन्यो।”अहिले धेरै वर्समा होली खेल्ने मन लागेको थियो पुरा गाउँ नै सुनसान देखियो।”-विनिरामले सटिकमै भन्यो।

“हो बाबु यो गाउँ त रित्तिएको छ अचेल।”-आमाले समर्थन गर्दै भनिन्।
“हस आमा फेरी भेट हौँला है “- विनिराम बिदालिएर घर फर्कियो।
” खै त होली खेलेको? कुर्ता उस्तै छ रङ्गका पोका खुलेकै छैनन्!के भयो?” सङ्गिता आश्चार्य हुँदै सोधिन्।”के हुँनुथियो र मुड़ नै खराब भयो। अहिलेको होली बहिस्कार गर्ने निर्णय गरियो।तिम्रो माइतिमा पनि अहिले होली छैन।यो रङ्गका पोका दुध दिन आउँछिन् नी हो उनैलाई दिए बच्चा बच्चिहरू खेल्छन्।”-विनिराम मुस्कुराउँदै भन्यो।