लघुकथा:-(दयावान) सुरेशकुमार पाण्डे

सुरेशकुमार पाण्डे/ “अँरे ! बाबु नानी केगर्दैछौ तिमीहरू यसवेला रातिको आठ बजिसकेको छ ?”- धनपतीले करिब सात वर्षकी बालिका र पाँच वर्षको बालकलाई देखेर सोधे।हामिले कवाड खोज्दै छौँ!”-नानीले भनी।कतै कसैको समान त चोरी गर्दैनौँ तिमीहरूले?”- धनपतिले आसङ्का जाहेर गरे।

“होइन अङ्कल हाम्रो विस्वास गर्नु हामि चोर होइनौँ कबाड बिन्छौँ।”-नानिले भनी।”के नाम हो तिम्रो?”-धनपतिले नानितिर आँखा देखाउँदै साधे।”मेरो नाम लक्ष्मी,अरू मेरो भाइको नाम दिवाकर।”-बालिकाले आफ्नो र भाईको नाम बताई।दुबै बच्चाहरू सुन्दर थिए र उनिहरूको बोलचाल बाट समझ्दार लाग्थे।”एसवेला कसले पठायो तिमीहरूलाई?कबाड खोजेर के गर्छौ?-धनपतीले सोधे।

“हाम्रो आमा बिमार हुनुहुन्छ।कवाड बेचेर औषधी किन्ने हो।”- बालिकाले भनी।”आज दिउसभरी यत्ती जम्मा गरेका छौँ “-उनिहरूले आ आफ्नो बोरी देखाउँदै भने।”अनि तिम्रो बाबाले के गर्छन् त काम गर्दैनन् ?”-धनपती आश्चार्य हुँदै सोधे।”बाबा त अर्कि मम्मिलिएर कतै भाग्नुभयो।”- पाँच वर्षिय बालकले भाभुक हुँदै भन्यो।उनिहरूको कुरा सुनेर धनपतिको मनमा दयाभाव जाग्यो।

“तिम्रो माम्मि कहाँ बस्छिन्? मलाई त्यहाँ लिएर हिंड।”-धनपतिले भने।
उनिहरूको पछि-पछि धनपति त्यो झुपडीमा पुगे जहाँ उनिहरू बसेकाथिए।बच्चाहरू सँग कुनै अन्जान व्यक्तिलाई देखेपछि रामकली जुरूक्क उठेर बसी। के यिनी बालक तिम्रो हुन ?”-धनपतिले सोधे।
हजुर हुँन?”-उसले दुबै हात जोड्दै भनी।”किन बच्चाहरूलाई नपढाएर कबाड बिन्न लगाएको? तिमी आफै काम गर्न सक्दैनौँ?”-धनपति अलि चर्को बोले।

“मलाई कसैले काम दिएनन् दिएपनि गर्न नसक्ने अवस्थामा छु।”उसले आफ्ना हात खुट्टामा भएको घाउ र सरिर भरि भएको खटिराहरू देखाउँदै बल्ल-बल्ल भनी।ति खटिराहरू पाकेर किरा परेका थिए।
धनपतिले आफ्नै छोरा छोरी जस्तै सम्झिए र रामकलिलाई साख्खै बहिनी झैँ ।उनिहरूको उद्धार गर्ने मनैमन निधो गरे।उन्ले एम्वुलेंसलाई फोन गरेर र रामकलिलाई अस्पत्ताल पठाए।बाल बालिकाहरूलाई कुनै संस्थाको स्कुलमा पठाउँन कसैलाई फोन गरेर भने।