लघुकथा:-(खुसिको तलास) सुरेशकुमार पाण्डे

–सुरेशकुमार पाण्डे/   “सालिकराम दाई! यति बिहानै कहाँ हिंडेको?”-प्रेमलालले सालिकराम झोला बोकी हिंडेको देखेर सोधे।”खुसी खोज्न?”-ऊ मुसुक्क हाँस्यो र टाउको कन्याउँदै सटिकमा भन्यो।”के भनेको हँ मैले त बुझ्नै सकिन नि ?”-प्रेमलाल आश्चार्या हुँदै फेरी सोध्यो।

“खुसी खोज्न भनेको नी भाई !आमा बाको औषधी,श्रीमतिको धोती चोलो,छोरा छोरीको स्कुलको फिस आदी इत्यादी घर खर्चको परिपूर्ति गरेपछि बल्ल मनमा खुसि पलाउँछ।होकी होइन?”-सालिकरामले प्रतिप्रश्न तेर्छायो।

“सिदैभने भैगो नी म काम खोज्न विदेश जाँदै छु भनेर यती सारै किन घुमाउँनु पर्यो।”-प्रेमलालले भने।” प्रेमलाल भाई ! जब सम्म मानिस अविवाहित हुन्छ नि बाल बालिका हुँदैनन्।जब विवाह गर्छ त्यसपछि बल्ल खुसी कहाँ लुकेको हुन्छ भन्ने अहसास हुन्छ।तिमी अहिले एक्लै छौँ त्यही भएर यसरी भनेको।”-सालिकरामले आकासलाई नियाल्दै भन्यो।

“हो दाई तर खुसी त आफ्नै मनभित्र हुन्छ । अन्त खोज्दै हिंड्दा त झन दुःख मात्रै हाता लाग्छ।”-प्रेमलालले सटिकमा भन्यो।”ठिक भन्छौ भाई तर मनभित्रको खुसी पाउँनु पनि मनमा बसेकालाई खुसी पार्नै पर्ने हुन्छ के।”-सालिकरामले यत्ति भनेर कुराको बिट मार्यो र अगाडी बढ्यो।