लघुकथा:-(पैसा प्रधान) सुरेशकुमार पाण्डे

सुरेशकुमार पाण्डे/  निर्मली स परिवार रोइरहेको देखेर भाडालिन आएको घरमालिक भित्र नपसी फर्कियो।केही दिन भाडा तिर्न ढिला भएको थियो।आकास्मिक आज नैनासिहँको मृत्यु भएको त्यही लास कुरेर ससाना बालबालिका सँगै निर्मली बसेकी थिई।

एकछिन पछि सव गृहबाट भ्यान आयो।उसलाई दिने पैसा निर्मली सँग थिएन।ऊ सव नलिएर फर्कियो।”के भयो किन सव नलिएर फर्कियो भ्यान?-छिमेकीले सोध्यो।”उसलाई दिने पैसा छैन मसँग”-निर्मलिले रून्चे स्वरमा भनी।”एकछिन पछि यो गल्लि नै दुसित हुन्छ।छिट्टै सव तह लगाउ।” -आर्को छिमेकिले नगिचै आएर भन्यो।

नजिकै नैनासिहँले चलाउँदै आएको रिक्साले ट्वाल परेर आफ्नो मालिकको सव हेरिरहेको थियो।निर्मलिले बालखहरूको सहयोगमा श्रीमानको सव रिक्सामा राखी।आफुले रिक्सा तानी छोरा छोरीले ढकेल्दै-ढकेल्दै बिधुतिय सव दोहन गृहमा पुराई।”नानी! सव दोहन गर्नलाई पर्चा काट”-एकजनाले सुझायो।ऊ काउँटरमा पुगी र सव दोहनको लागि पर्चा मागी।त्यहाँपनि पैसा मागियो।

निर्मलि सँग पैसा थिएन।ऊ पुनः पर्चा नकाटेर सवको नजिक पुगी।
“आमा केभयो?-सानो बालखले सोध्यो।केही होइन छोरा यो नर्कबाट स्वर्ग जान मृतकलाई पनि पैसा तिर्नुपर्छ।”-निर्मलिका आँखाबाट दुःखको तापमा उब्लिएको आँशु पुनः चुन थाल्यो।