लघुकथा:- (दयालु) सुरेशकुमार पाण्डे

–सुरेशकुमार पाण्डे

मलाई बासाल्नुहुन्छ आफ्नो गाडिमा?”-बस पार्क नजिकै एउटी सुन्दर महिंला चमनको गाडी नजिकै आएर भनी।
“काँ जानुहुन्छ हजूर?” चमनले कारको दैलो खोल्दै भन्यो।
“जाँ हजुरले लैजानुहुन्छ!” ऊ -कारको सिटमा बस्दै भनी।
रात छिप्पिंदै थियो।उसको हावभाव देखेर कसैलेपनि बुझ्न सक्दथ्यो।
तिमी यो कामको कति दाम लिन्छौं?”-चमनले सोध्यो।
“तीन हजार “-उसले सटिकमा भनी।
“के नाम हो तिम्रो?
“कामनी”
कामनी कति सुन्दर नाम,कति पढेकी छौ,
“आइ ए”
“फेरी यस्तो काम किन गर्छौ?-चमनले आश्चार्य हुँदै सोध्यो।
“हजुरले आँप खाने की रूख गन्ने”-उसले चमन तिर कोखे नजरले हेर्दै भनी।
“पढे लेखेकी देख्दा यती सुन्दर छौ। तिमी दिनमा कति कमाई गर्छौ?”-चमनले फेरी प्रश्न गर्यो।
उसलाई मनमा दयाभाव जागेको थियो।
“ओहो! हजुरले त मेरो पुरै वायोडाटा तैयार गर्न थाल्नु भयो।कतै सि आइ डी त होइन हजुर?”-कामनिले प्रतिप्रश्न गर्दै भनी।
होइन-होइन म इस्पोट कम्पनीको पाटनर हु।तिम्रै फाइदाको लागी भनेको।
तिमी जस्तै महिंला हाम्रो कम्पनिलाई चाहिएको छ।त्यहाँ तिमिलाई इज्जत र दाम दुबै मिल्छ।
चमन्ले आफ्नो कम्पनिमा काम गर्न भन्यो।
कामनीले सोंचि राम्रो मानिस फस्यो ।ऊ जोड जोडले चिच्याउँन थाली “बचाव ! बचाव!”
केही मानिसहरू जम्मा भए।
“के भयो बहिनी प्रहरीले गाडिबाटै सोध्यो।”हेर्नुस त मैले बस कुरेकी थिएं।यो मानिसले मलाई छोप्यो र कारमा जवर्जस्ती बसाल्यो।
प्रहरीले चमनको कार ,फोन आफ्नो कब्जामा लियो। कामनीले प्रहरी तिर आँखा सन्काई।