मेरो आत्मकथा – रुमि जाग्री ✍️

बाल्यकालको उमेर मेरो, नबुझेर गयो
जति बुझे मेरो कथा ,त्यति गहिरो भयो।।
अनुहार चिन्दैन मैले,जस्ले जन्म दिए
आमाको बास खोज्दै हिड्ने ,मै अभागी थिए।।
कालिरात लाग्दै प्यारो ,उज्यालो जुन जति
आमाकी टुहुरी भए, कर्म दोष दिउ कती।।
आमाको सम्झना आयो ,हिर्दयलाई पोल्ने
नत हेर्या देखिने हुन ,नबोलाया बोल्ने।।
लाउखाउ भन्ने उमेरमा ,टिपि लैग्यो काल
ठुली भए पछी मलाई ,सुनाउदै थे हाल।।
गाउटोल बस्ती बस्ती पनि ,माया गर्थे अरे
आफ्नो सक्दो सहयोग गर्थे, कसैलाई केही परे।।
राम्रो मान्छे कालले पनि, छोड्दो रहेन्छ
आमासङ्गै बस्ने मेरो, भाग्य रहेन्छ।।
आमासगै हुनेहरु ,सधै बाला ठान्छ्न
अप्ठ्यारो परेका बेला ,गुहार्नलाई जान्छन।।
बालकालैमा दु:ख हुन्छ, आमा नहुनाले
मर्यो मान्छे फर्किदैन्न ,सम्झेर रुनाले।।
संगै बसि थकाइ मार्थे ,भन्थे मनका कुरा
आमा भए मेरो मागलाइ, गर्ने थिए पुरा ।।
आमाको हात समाइ हिड्ने, भाग्यमा भएन
सम्झेर धुर धुरु रुनु😭, भन्दा केही रहेन।। 🙏🙈