लघुकथा:-(भय) सुरेशकुमार पाण्डे

सुरेशकुमार पाण्डे/ के भयो छोरालाई लिएर बिहानै कता हिंड्नु भयो?”-जुद्धेका बाउ छोराले झोला बोकेर हिंडेको देखेर दयारामले सोधे।”केही दिनको लागि विदेश हिंडियो माइला हामिहरू यता हेरदेख गर्नु”-जुद्धेले उत्तर फर्काए।किन विदेश हिँड्नु भयो त ?”- दयाराम आश्चार्य भयो।

यो रिमेको छातीमा सानु गेठखुलो छ त्यही जचाउँन हिंडेका हौ्।”-जुद्धेले छोरा तिर इसारा गर्दै भन्यो।”कस्तो यो परिक्षा चलेको वेला ,अनि नजिकै अब खेतिपातीको सिजनपनि त आउँदै छ। यो सामन्य रोग नजिकैको असपत्तालमा नजचाएर केको बिदेश हिंडेको हो हजूर।”-दयारामले सुझायो।

“जचाउँदैन त्यो अस्पत्तालमा मरिकाटे।जति दुःख पाएपनि उतै छिमेकी मुलुकमा गएर जचाउँछु।मेरो एउटै छोरा हो।अंस्ति भर्खर एउटा होनहार बालखको हत्या गरे अनाडि डाक्टरहरूले।”-जुद्धेले निरास भएर भन्यो।