लघुकथा-(जस्तालाई तस्तै) सुरेशकुमार पाण्डे

सुरेशकुमार पाण्डे/ “त कोहोस् ? मन्त्री होस,मेरो मालिक होस वा कुनै मान्यता प्राप्त पत्रकार होस? मसंग सवाल गर्ने!”- ऊ फत्फताउंदै अनापसनाप भन्न थाल्यो।” होइन सर !म मन्त्री, मालिक र पत्रकार केहि होइन । म त एउटा साधारण यो देशको नागिरक हु।नागरिकको नाताले हजूरको अस्पत्तालमा के भयको हो भनेर सोधेको मात्र हो।हजूर रिसाउंनु प्रने त कुनै कारण देखिदैन।”-बिनोदले विन्रम आफ्नो बिचार राख्यो।
अस्पत्तालका बाहिर थुप्रै मानिसहरूको जमघट देखेर बिनोदले असपत्तालकै एउटा जिम्मेवार कर्मचारीलाई सोधेको थियो।
यो अस्पत्ताल हो यहाँ दिनौं यस्ता घटनाहरू हुन्छन्।सबैलाई किन र कसोगरी भयो भनेर बताउँन सकिदैन्।”-उसले झनै ठुलो स्वर निकाल्यो।
भिड जम्मा हुंदै एकैछिनमा अस्पत्तालमा ढुङ्गा मुडा हुनथाल्यो।
बिनोद हक्कबक्क त्यो कर्मचारीलाई चुपचाप हेरिरह्यो।मुर्ख देखी दैव डरायो भने जस्तै विनोद पनि किनारा लागेर हेर्दैथियो।
“के भयो भाई यो?- एउटा युवाले उसै सँग प्रश्न गरेको बिनोदको कानमा पर्यो।”त्यो कर्मचारीले उसलाई पनि विनोदलाई झैं हकारन थाल्यो।
सबै एकैनासे कहां हुन्छन्।युवाले उसको कठालोबाट तानेर घिसार्दै पिट्न थाल्यो।” जस्तालाई तस्तै भेटिन्छन्।धेरै तातेपछि उम्लिन्छ”-विनोदले मनैमन भन्यो।