लघुकथा:-(नाता)सुरेशकुमार पाण्डे

-सुरेशकुमार पाण्डे/ “केछ जुना तिम्रो बाबाको हाल?” -निर्मलले केन्सर अस्पत्ताल बाहिर पारकमा बसेकी जुना सँग सोध्यो।ऊ गहभरी आँशुलिएर निर्मललाई बिस्वासिलो नजरले हेरी।तर बोल्न सकिन।निर्मललाई देखेर झनै भाभुक भई।

निर्मलको बसाई अलि टाडा भएकोले ऊ केहीदिन अस्पत्ताल आउँन सकेको थिएन।राधेश्याम बिमार नभएको भए यही महिनामा उनिहरू बिच विवाह हुने निश्चित थियो।सुरू सुरूका दिनमा त खुबै आउँथ्यो तर पछि बिस्तारै आउँन पातलो भएको थियो।”चिन्ता नगर निको हुन्छ।”जुनालाई रोहिरहेको देखेर ढांढस बाँद्न दुइ शब्द खर्च्यो र अस्पत्तालको वार्डमा पुग्यो।

जुनाले आफ्नो नजिकैको सहयोगिको रूपमा निर्मललाई बुझेकी थिई।जुना आफ्नो बा आमाको एउटै सन्तान हो।अहिले बाबाको उपचार गर्दा सबै सम्पत्ती बिकिसकेको थियो।”खै त राधेश्यामजी?”-उसले वार्ड भित्र सोध्यो।”लाँकपमा”-वार्डन्ले फाइल हेर्दै भनीन्।”किन? के भयो?”-निर्मलले सोध्यो।

” राधेश्यामको के पर्नुहुन्छ हजुर?”-उन्ले प्रतिप्रश्न गरिन् ।”म अलि टाडाको नातेदार पर्छु।”-उसले भन्यो।”यो पैसा जम्मा गराएर डैथ बोडी लाँकपबाट लिएर जानुहोला।”-उसले एउटा फाइलबाट बिल निकालेर थमाउँदै भनी।”निर्मलले बिल हेर्यो । अस्पत्तालमा बुझाउँनुपर्ने तीन लाख रूपियाँ रहिछ ।

उन्को मृत्यु भएको पनि तीन दिन भैसकेको रहिछ पैसा तिर्न नसकेर अस्पत्तालले लोक गरेको जानकारी पायो।” के सधैका लागि ऋणको भारी बोक्नु उचित होला?”-उसले आफैसँग प्रश्न गर्यो।ऊ एकछिन ठिङ्ग उभियो। यता उता हेर्यो त्यो बिल मेचमा राख्यो र पछिल्लो ढोकाबाट बाहिर निस्कियो।