लघुकथा:-(आमाको जन्ती) सुरेशकुमार पाण्डे

सुरेशकुमार पाण्डे / छट्के जहिले पनि हाम्रो खरबारीमा आउँछ र टन् घाँसको भारी लान्छ।बा घरमा छैनन्; आमाले केही पनि भन्दैनन् ।”-मते दुखी भएर घले सँग भन्यो।कतै दोसती त भएको छैन छट्के सँग आमाको ?” -घले ठटोले पारामा प्याच भन्यो। “होइन यार त्यस्तो त नभन”-मते कृतिम मुस्कुराहट फैलाउदै भन्छ।तर मतेको मनमा कताकतै घलेको कुराले ठाउँ बनायो।’धेरै दिनबाट मतेको’ सङ्का आज घलेका शब्दहरूले अँझै प्रघाट बनाएका थिए।
ऊ घले टाडा जाँदा सम्म ट्वाल्ल हेर्यो अनि घले अदिश्य भएपछि ठाडेभिर तिर लाग्यो।माथीबाट हेर्दा तल खरबारीमा मतेकी आमा र छट्केले घाँसको भारी बान्दै थिए।मते माथीबाट रूखको ओटलाग्यो र लुकेर चियो गर्न थाल्यो।उनिहरूले घाँसको भारी बाँधे र एकछिन नजिकै बसे अनि चलाचल गरे र भारी बोके।
मते उनिहरूको पछि-पछि लाग्यो।उनिहरू अँघी-अँघी मते पछि पछि दुबैजनाले घाँसको भारीलिएर त्यही छट्केका घर पुगे।
मते नम् आँखालिएर फर्कियो।बाटामा उहि साथि घलेको जम्काभेट भयो।”मते कहाँबाट आइस?”-घलेले सोध्यो।”म आमाको बिहेको जन्ति बनेर फर्किएं यार।”-उसले रूँदै भन्यो।