लघुकथा:- (अक्लमा बिर्को )सुरेशकुमार पाण्डे

सुरशकुमार पाण्डे “बिजुलीको तार सँग खेल्नु हुँदैन करेन्ट आउँन सक्छ।”- केही युवाहरूले चुडिएको बिधुतको तार छोपेको देखेर अमिलालले सुझाए। “होइन काका यो त अंस्ति देखुन टुटेर यस्तै छ।गाइहरूले बिच्छाएर बसेका थिए हिँजो हामिले भगायौँ।”- ति युवा मध्य अमिलालको छिमेकी लेखुले भन्यो। राम्रो गरे छौ बाबु ।अब बिधुत कार्यालयमा फोन गरेर भएपनि जानकारी गराए।कतै कुनै हात्सा नहौस्।”अमिलालले लेखुलाई सम्झाए र हिंडे। “यो बुढा कतिको डरछेरूवा छ जाँ पनि सङ्का गर्छ बा थरथर पर्छ।”-त्यहीँ बसेको आर्को युवाले प्याच्च भन्यो। “होइन काकाले भनेको कुरा लाग्छ पनि हात नलगाउ।”-लेखुले भन्यो।” बोक्सि होला तेरो काका ।उसले ठटौले पारामा व्यङ्ग्या गर्यो। उता अमिलालको मनमा भय थियो ‘कुनै हाद्सा हुन्छ की भन्ने’ उनिसँग नत कार्यलयको नम्वर न कुनै साधन पैदल थिए।फेरीपनि उनि बिधुत आफिसमा जान छिट्छिटै हिंड्दै थिए। अचानक त्यही वेला जोडको बिधुतिय धमाका भयो। अमिलाल पछि फर्के र धमाका भएतिर दौडिए। तार छिनेको ठाउँमा पुग्दा एउटा युवालाई करेन्टलागेर मुर्छा थियो। “उफ! डरथियो त्यही भयो।”-अमिलालले मनमनै भने। लाठिको सहाराले तार हटाए र युवालाई तुरून्तै अस्पत्ताल पठाउँन अटोमा बसाले। युवाको आमा रूँदै भन्दै थिई मेरो छोराको ज्यान लिने यही अमिलाल हो। यो बोक्शी नै छ।