लघुकथा (छोरी) सुरेशकुमार पाण्डे

सुरेशकुमार पाण्डे ” बधाई छ विनिता! तिमी आमा बन्न थालेकी छौ।”-डाक्टर सुनिताले रिपोर्ट देखाउँदै भनिन्। “होर? के जन्मिन्छ होला?”- विनिताले सोधी। “जे जन्मिएपनि पहिलो सन्तान् हो ! तलाई खुसि लागेन ?”-डाक्टर सुनिताले प्रतिप्रश्न गरी। ‘उनिहरू सँगसगै पढेका जिग्री दोस्त हुँन्।उनिहरूको बिचमा कुनै कुरापनि सेर हुनेगर्छ।’ डाक्टर साहेब मेरो कोख बाट जन्मिने बालख छोरा वा छोरी पत्ता लाग्दैन र?”-विनिताले गम्भिर भएर सोधी। “लाग्छ तर केही दिन अरू पर्खिनु पर्छ।”-डा.सुनिताले भनी। तर किन यती हतार भयो तिमीलाई ? पहिलो बच्चा जेभए पनि ठिकै हुन्छ नि ।”-डाक्टर सुनिताले विनिता तिर हेर्दै भनी। तर मलाई पहिलो सन्तान् छोरा नै चाहिन्छ।छोरी चाहिंदैन्।”-विनिताले निरास हुँदै भनी। “कस्तो कुरा गरेको तिमी आफै पनि एउटा महिंला भएर।यस्तो नकारत्मक सोंच कसोगरी आयो?”-डाक्टर सुनिताले आश्चार्य प्रकट गरी। “डा.सुनिताजी! हिंजो आजको हालात देखेर म परिसान छु।नाहावालिग छोरीहरू कतै सुरक्षित देखिदैनन्।स्कुलमा समेत अपराधीको बिगबिगी छ। यार हामि गरिबहरूले साहिद छोरीको सुरक्षा गर्न सक्दैनौँ जस्तो लाग्छ।त्यसैले मलाई छोरी चाहिंदैन्।”-विनिता भावुक हुँदै भनी।